Κλασικό παράδειγμα αυτοκαταστροφής για μένα είναι ο Βραζιλιάνος επιθετικός της Ίντερ Αντριάνο. Όταν άρχισε να κάνει τις πρώτες εντυπωσιακές εμφανίσεις, όλοι μείναμε άφωνοι με το ταλέντο και τα ΜΜΕ -που ψάχνουν συνεχώς νέα είδωλα- άρχισαν τις επευφημίες και τους θριάμβους. Λέγανε ότι θα ξεπεράσει τον Ρονάλντο και τέτοια σχετικά που λέγονται ως συνήθως.

Τελικά που είναι τώρα ο Αντριάνο; Στην εξέδρα. Δε δηλώθηκε καν στο Champions League από την Ίντερ. Τόσο πολύ δηλαδή τον υπολογίζουν. Βέβαια, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχει αυτός και μόνο αυτός. Πίνει, ξενυχτάει, καλεί στο σπίτι του "κοινές" και διασκεδάζει μέχρι πρωίας. Εξαφανίζεται στη Βραζιλία και άλλες τέτοιες ωραίες συνήθειες.

Όταν το μυαλό σου και ο χαρακτήρας δε σε βοηθάνε να κουμαντάρεις σωστά τη δόξα σου και το ταλέντο σου, τότε δυστυχώς κλοτσάς ό,τι πολυτιμότερο αγαθό σου έδωσε η φύση. Τραγική περίπτωση ο Αντριάνο και παράδειγμα προς αποφυγή.

Κι ενα ελαφρως διαφορετικο αλλα πιο κοντινο παραδειγμα ειναι ο δικος μας Σοφοκλης Σχορτσιανιτης..

Εδειξε οτι εχει τη δυνατοτητα και τις ικανοτητες να πρωταγωνιστησει τοσο με Ολυμπιακο οσο και με την Εθνικη μας ομαδα, ομως το μυαλο του δεν ηταν ποτε μυαλο αθλητη με αποτελεσμα να μην μπαινει σε περιορισμους και μια λαμπρη καριερα να ειναι πλεον πολυ δυσκολο να διασωθει..

Σκεφτειτε οτι περσι ανετοιμος καταφερνε να αλλαζει τη ροη αγωνων οπως ο ημιτελικος κι ο τελικος των πλει-οφ..

Πραγματικα κριμα..Ισως ακομα και στο nba να τον βλπαμε,και μαλιστα ως εναν απο τους πιο επιτυχημενους Ευρωπαιους..